Ervaringsverhaal: Vien Sawor

Tot afgelopen jaar werkte Vien Sawor gedurende twee jaar voor ICCO in West Papoea, het land waar haar familie oorspronkelijk vandaan komt. Ze werkte daar bij een lokale jongeren organisatie aan capaciteitsversterking. Ook is ze in Nederland actief als vrijwilliger bij een Papoease migrantenorganisatie die zich inzet voor de ontwikkeling van West Papoea.

"Het was mijn droom om terug te keren en bij te dragen aan de situatie van mensen in West Papoea"

Vien Sawor werd geboren in Papoea Nieuw Guinea. Daar vluchtte haar familie vanuit West Papoea naartoe als gevolg van de onafhankelijkheidsstrijd die in 1969 woedde in de voormalige Nederlandse kolonie. Tot op heden is er sprake van een politieke strijd met Indonesië aan wie het grondgebied werd toegewezen als de provincie Irian Jaya. De reis zet zich voort naar Nederland. Op latere leeftijd combineert ze haar studie engels met een veldonderzoek naar de Biakse taal in West Papoea. Sindsdien onderhoudt ze nauwe banden met West Papoea en de Papoease gemeenschap in Nederland.

Via dat netwerk kreeg ze de vraag om ondersteuning van een lokale jongeren organisatie in West Papoea. Haar goed betaalde baan zei ze op om, oorspronkelijke voor een jaar, met ICCO naar West Paoea te reizen. "Ik heb het altijd als een privilege beschouwd om op te groeien in Nederland. Het was daarom mijn droom om terug te keren en bij te dragen aan de situatie van mensen in West Papoea."

De werkelijkheid viel echter in eerste instantie tegen. "Toen ik aankwam, was er geen enkele organisatie structuur of financieel beheer. Daardoor werd een gedeelte van het geld door iemand van de organisatie achterover gedrukt. Zo'n situatie schaadt het vertrouwen van de Nederlandse donor. Ook was het moraal van de rest van de organisatie op een dieptepunt, om dat van mijzelf niet te vergeten. Er werd van twee kanten aan mij getrokken en ik moest beiden overtuigen om door te gaan. Op dat moment sta je er redelijk alleen voor. Ik wilde echter heel graag realiseren waar ik voor was gekomen, dus ik ging door."

Na verloop van tijd groeide het vertrouwen. "Mijn achtergrond en familiebanden met het land hebben daar volgens mij zeker aan bijgedragen. Mijn kennis van de cultuur zorgde er bovendien voor dat ik zaken beter kon relativeren. Het keerpunt kwam toen de organisatie mij een interne functie aanbood, zodat ik niet alleen als buitenstaander betrokken zou zijn. Zo werd ik naast trainer van ICCO ook onderwijscoördinator van stichting Yapikbi." Met het vertrouwen groeide ook de waardering. "Mijn lokale collega´s vertelde me dat ze een voorbeeld in mij zagen, dat ik liet zien dat met de juiste kansen ook Papoea's iets kunnen bereiken."

Sawor bleef uiteindelijk een jaar langer dan gepland. "Een organisatie opbouwen kost veel tijd. Je komt bovendien aan met een Nederlandse planning die binnen de lokale situatie absoluut niet blijkt te werken. Ik maakte me, misschien wel door mijn grote betrokkenheid, zorgen om mijn vertrek. Ik was bang dat de situatie terug zou keren naar die van voorheen. Toch komt er een punt dat jouw rol op houdt. Met mijn vertrek leek het moraal even in te zakken, maar inmiddels gaat het beter dan voorheen. Yapikbi is bijvoorbeeld net een nieuwe AIDS campagne gestart. Deze wordt gesteund vanuit stichting Rajori, waar ik vrijwilliger ben. Zo blijf ik op afstand betrokken."
                                                                      Evaluatie                                                            

                     
Lesgeven                      Aids Voorlichting